شهید آوینی معتقد بود ذائقه آدمهای روزگار ما را تبلیغات شکل می دهند. خانمی که یک ماه مداوم با تبلیغ یخچال ساید بای ساید بمباران می شود اگر سر ماه آن را نخرد، احساس خسران و نارضایتی از زندگی دراو به قدری عمیق می شود که زندگی اش را غمبار و مایوس می بیند. حتا اگر تهیه مبلغ 2 میلیونی آن به قیمت قرض و سختی و بد بختی فراوان باشد. اضافه آن کنید مسائل فروانی از قبیل جراحی بینی، لیپو ساکشن، لیزرتراپی و ...  

متاسفانه زندگی امروز ما را حقارت های خفته، کینه های شتری وامانده، تبلیغات پیرامون، چشم و هم چشمی های پست و آرزوهای خام شکل می دهند.

این است واقعیت پوچ زندگی زندگی امروز ما! تهی از جستجوی حقیقت ناب زیستن، عاری از وصایای اولیا و فیلسوفان!

ما آنقدر در زندگی خود غرق شده ایم که قدرت فکر کردن را از دست داده ایم. نمی دانیم چرا زنده ایم!

درباره کامنت قبلی ذکر چند نکته را ضروری میدانم:

 1- من جبهه گیری آقای خامنه ای را صرفا از منظر سیاست یک حکومت "مستقر" می پسندم و در این گام به حقانیت حکومت جمهوری آن هیچ کاری ندارم. چرا که در جنگ حلوا پخش نمی کنند و هر کسی دوست دارد از همه امکانات خود برای ترساندن حریف استفاده کنند.

2- من وجود برخی از حماقتهای صورت گرفته در سالهای گذشته را کاملا قبول دارم. صبحتهای ناشیانه برخی ها را نیز درباره اسرائیل علیرغم صحت مبنایی آن، در شرایط کنونی که همه روی حرفها و ایران کلید کرده اند را اصلا عاقلانه نمی دانم. اما این دلیل خوبی برای بی خیالی در حقوق ملی ما نمی شود.

4- این روزها بوی تعفن برخی شعارهای آمریکایی و غربی حتی خودشان را هم آزار می دهد. زندانهای مخفی، شنود ایمیل و مکالمات مردم، گوانتانامو و...چرا ما باید از تبلیغات آنها متاثر شویم.

5- مطمئن باشید ظرف 10 تا 15 سال آینده و با استحکام جای پای  هند و چین در نظام سیاسی و اقتصادی بین الملل از وزن فضولی آمریکائیها و غرب در نظام بین الملل به شدت کاسته خواهد شد.

3- اما به نظر شما تا کی باید به قواعد متعارف ( و دزر عین حال ظالمانه) بین الملل تن داد. پشت قضیه ی امنیتی انرژی هسته ای، اهداف بیشمار اقتصادی بسیاری نیز پنهان شده است. چه خوشمان بیاید یا نیاید.

گرامی باد خاطره بزرگمردی که تبلور روح مطمئنه حق بود. کسی که از نهایت یقین سخن می گفت. هم او که تاثیرش با گذشت زمان بیشتر می شود. او که با دلی آرام، روحی شاد و ضمیری امیدوار به سوی جایگاه ابدی خویش سفر کرد. باشد که ما هم در هنگامه کوچیدن اینقدر سبکبال و آسوده باشیم!