1- فرهنگ چاپلوسی، تملق و سِفله پروری ( یا بقول مودبانه ترش، ارداتمندی!) در ایران روشن تر از آن است که کسی نفی اش کند.  

عجبا که تلاش می کنیم در این وادی از یکدیگر سبقت بجوئیم. "السابقون السابقون، اولئک المقربون" وصف همیشگی چنین مایی است. هر که تملق و پاچه خواری اش بیشتر باشد او انسان مومن تری است، نورانی تری است، به بهشت نزدیک تر است، مسلمانتر است، انقلابی تر است، ایرانی تر است، بیشتر پیرو مکتب اهل بیت است و ...

2- زشت ترین صورت این مسئله، جاری بودن آن در تمام ارکان و بین تمام افراد ما از زیر تا صدر است. کارمند معمولی تملق مدیرش را می گوید. مدیر اداره ، تملق مدیر کل را می گوید. مدیر کل، تملق وزیر را. وزیر، تملق، رئیس ج.، .... والخ

3-  ما، به چیزها و کسانی چنان قداست می بخشیم که خود در بزرگی و قداست آن در می مانیم!