این در حالی است که در همه شبکه های سیما، سریالها و فیلمهای خارجی و ایرانی ای ! به نمایش در  می آید، که اغلب هنر پیشگان زن از سهل ترین معیارهای پوشش هم برخوردار نیستند. جدید ترین و بحث انگیزترین نمونه آن، هنرپیشه تاجیکی فیلم "شکرانه" است، که با تهیه کنندگی سیمای جمهوری اسلامی تولید و پخش گردید. این وضعیت در فیلمهای غربی و هالیوودی - که از سیما پخش می گردد-  به مراتب بدتر و گاه تا حدی زننده است که حتی با اتخاذ ترفندهای زیاد از جمله کاهش تونالیته رنگ، تغییر قاب دوربین و بریدن فیلمها، باز هم مشکلات نمایش آن از بین نمی رود. اما لاجرم پخش می گردد! (مانند نقش اصلی فیلم "آخرین شاهد" که هفته آخر مهرماه از شبکه تهران پخش گردید). 

بحث من درباره چونی و چرائی نمایش زنان محجبه در سیما نیست و اینکه آیا این مقدار از "غیر محجبه بودن" مخالف شرع است یا نه. سئوال من درباره دلایل فقهی علمای محترم درباره " حرمت نمایش آلات موسیقی "و در مقابل " جواز نمایش زنان غیر محجبه مسلمان و غیر مسلمان " در شبکه های سیماست.

 به راستی، بررسی مقایسه ای این دو پدیده چه نتیجه ای را عاید ما می کند؟ آیا هیچ عقل سلیمی این تناقض آشکار را می پذیرد که نمایش تصویر آلات موسیقی حرمت داشته باشد و دیگری مجاز باشد؟...

ما تا کی باید دچار تناقضاتی باشیم که با ابتدائی ترین مبانی عقل و منطق در تباین است؟

از سوی دیگر آیا سرپوش گذاشتن بر واقعیتی که به قدمت تاریخی این قوم، در جامعه جریان داشته و دارد آن را زیر زمینی نمی کند؟ آیا بها ندادن به هنر و موسیقی مرسوم و سنتی، جوانان ما را در دام گروههای موسیقی زیرزمینی و منحرف گرفتار نمی کند؟ آیا آنهمه انکار ماهواره، ویدئو، عشق و ... نتیجه ای داد؟

موسیقی به سان چاقوست که می توان با آن "سیب" و "سَر" برید. به سان فیلم است که می توان با آن "محمد رسول الله" یا " ؟ " ساخت! به سان ادبیات است که می توان با آن "دیوان مولوی" یا "آیه های شیطانی" نوشت.

موسیقی به سان همه هنرها ماهیتی دوگانه دارد. و از این روست که شناخت ماهیت واقعی آن که به اندازه تاریخ بشری قدمت دارد، تنها راه چاره ما برای زندگی در جهان معاصر است.

اما این سئوال از رئیس محترم سازمان صدا و سیما همچنان مطرح است که به راستی کدام تصویر و با چه توجیهی، از نظر مقام رهبری و مراجع تقلید، "غیر شرعی تر" است؟!