به دلیل رشته تحصیلی ام (ارشد فیزیک) و سه سال حضور در دانشگاه تربیت مدرس تهران، ارتباط نسبتا خوبی با اطلاعات و اخبار علمی رسمی وغیر رسمی در زمینه اتفاقات علمی در دانشگاهها و نحوه انعکاس آن در رسانه ها و صدا و سیما دارم. بارها اتفاق افتاده که یک خبر ساده علمی که در آزمایشگاه کوچک و بی امکانات دانشگاه در شرف انجام بوده، با آب و تابی فراوان در قسمتهای مختلف خبری بصورت مکرر پخش گردیده است. از این دستپختهای به ظاهر علمی که دو بنگاه خبری صدا و سیما و خبرگزاری ایرنا، دست طولانی در آن دارند، نمونه ای زیادی در اختیار من و خواننده محترم است.

هر کس نداند، اهل علم و دانشگاه و خبرگان آن رشته علمی که می دانند، آن تحقیق چیست یا اینکه در دانشگاههای ما چه خبر است! از کشف فرمول بمب ئیدروژنی توسط نوجوان تبریزی، تا پیدا شدن دنباله هاله فرمول انیشتن در ذهن یک دختر نوجوان لارستانی، تا کشف انرژی هسته ای توسط یک نوجوان دبیرستانی راه زیادی نرفته ایم. عجیب تر اینکه خبر خارق العاده و انقلابی آخری را رئیس جمهور محترم داده اند! (می توانید آن را در یوتیوب دات کام ببینید).

متاسفانه "رشته فیزیک" در ایران از این خبر سازی های غیر واقع لطمه های شدیدی خورده و به دلیل شرایطی که در این چهار پنجساله با آن در گیر بوده ایم، "دانش هسته ای" بیشترین سهم در تولید "خبرهای غیرواقع" را داشته است. دوستی می گفت که خبرنگار سیما، اصرار عجیبی داشت تا نتایج یک پایان نامه معمولی کارشناسی ارشد هسته ای را با آب و تاب فراوان نقل کند وچنین نیز کرد. شب آن روز، خبر آن رویداد در شبکه های مختلف سیما، با عنوان "موفقیت چشمگیر یک دانشمند هسته ای جوان" بارها و بارها پخش گردید.

متاسفانه دست زدن به "خبر سازی" های غیر واقع، بدترین نوع القا پیشرفت علمی در کشور است. به مثابه ماده مخدری است که تنها گوش مردم کوچه و خیابان را برای مدتی می نوازد و پس از آن، همان چرخه تکراری "عقب ماندگی و "توسعه نیافتگی" در ایران است که تکرار می شود.

این امر به ویژه در تحقیقات نظری بسیار مهم تر است. چرا که از تبدیل یک ایده نظری تا تبدیل آن به فناوری راه درازی در پیش است. اتفاقی که متاسفانه هیچگاه به آن توجهی نمی شود. بیشتر تحقیقات داخلی در زمینه انرژی هسته ای در حد مباحث تئوریک است. چرا که آزمایشهای هسته ای و تحقیقات تجربی در این زمینه نیازمند امکانات فراوان و پیچیده ای است که متاسفانه هیچیک از مراکز علمی ایران، دستگاههای برای حرکت در  حد "مرزهای دانش" ندارند. همان چیزی  که متا سفانه بسیار درباره آن ادعا می شود! بویژه اینکه تحریمهای چند ساله اخیر ورود این گونه تجهیزات آزمایشگاهی بخصوص در زمینه هسته ای و "های تک" به ایران را عملا غیر ممکن نموده است.

 به نظر می رسد یکی از دلایل رواج ژورنالیسم مخرب علمی و هسته ای در ایران "بازیهای سیاسی" روزگار است و دیگری عدم وجود متخصصان علمی در میان خبرنگاران. خبرنگاری که به مباحث پیچیده اتمی آشنا نیست چگونه می تواند غلوهای "دانشمند جوان هسته ای" را تشخیص دهد و "احساسی گری" خود را از لابلای متن خبر حذف کند؟

از وبلاگ آبیات