من که دیگر هیچ اهمیتی برای این دولت و رئیس آن قائل نیستم. به طور کلی نا امید شده ام. دیگر حتی نمیخواهم وقتم را برای فکر کردن به مهملات و خطاهای خارج از شمارش این مرد خود شیفته ی مغرور، تلف کنم. صحبتهای دانش جعفری را در مراسم برکناری اش از وزارت دارائی ببینید تا گوشه ای از این انحطاط همه جانبه ملی، اقتصادی و اخلاقی را متوجه شوید.

 من در تعجبم که چرا همه دارائی و سرنوشت و مقدرات و ... یک کشور بزرگ را درون شیشه ای ریخته  و داده ایم به دست طفلکی گستاخ و بازیگوش به نام م. الف. تا به سان یک بازیچه کودکانه آن را  به در و دیوار بکوبد و هر بلایی می تواند بر سر دودمان این ملت در آورد.

عملکرد جناب رئیس جمهور از حد بحران گذشته و به شدت نگران کننده شده است. دیگر کسی در ناتوانی او شک ندارد. اگر کمی عقل به سر مجلسی ها می بود، او را به جرم "عدم کفایت در انجام  وظایف ریاست جمهوری" برکنار و شورای گرانقدر نگهبان نیز در انتخابات بعدی هم صلاحیتش را رد می نمودند! ولی حیف که این امر هیچگاه اتفاق نمی افتد. و این مائیم که باید نابودی ملک و مملکت را به نظاره بنشینیم.