رنجی که گویی به انسان تنها، اما سرمست عصر مدرنیته نیز به ارث رسیده است.

انسان مغروری که خود را برتر از دیگران و راهش را تنها راه صلاح می داند و به مدد یک فتوا، یک شجره نامه یا یک نگاه عوضی و متعصبانه به دین، به مذهب  ... حکم به اسارت و نابودی هم نوع خویش می دهد.

 پس چه باک از اینکه پدران بی زبان خویش! را در بند کشد (داروینیستها، اینان را اجداد ما می شمارند).

گوش کنید تا شما هم بشنوید ندای خواهش بی زبانشان را: "ما را رها کنید از این رنج بی حساب! "