این عکس برای من و نسلی که ده سال پیش در دانشگاه بودیم، و امیدوارانه برای آزادی، برای کرامت و برای حقوق شهروندی مبارزه کردیم بسیار خاطره انگیز است. اتفاقی که امیدواری فراوانی برای توفیقش بود.

کمتر از دو ماه دیگر دهمین سالگرد این خاطره قشنگ است. شبیه یک خواب قشنگ. یک رویای دلچسب!

 یادش بخیر! خاتمی در عین ناباوری و با رایی بی نظیر بر مسند ریاست نشست. در روزهای اولیه دوم خرداد چه نشاط و حرکتی جامعه را گرفته بود. اتفاقی که می توانست بانی بسیاری از تغییرات بنیادی در نظام سیاسی ایران بعد از انقلاب باشد.

به گواهی تاریخ و به دلیل فضای استبداد زده ایران، مقاومتهای نظام فاسد سیاسی و اجتماعی همواره به حدی بوده که مردان اصیل اصلاحات در ایران از حسنک وزیر گرفته تا امیر کبیر، قائم مقام و مصدق همواره در راه عقیده و ایمانشان سلاخی شده اند اما افسوس! افسوس که خاتمی مرد چنین کارزاری نبود. او شجاعت اصلاحگران گذشته را نداشت. گرچه آگاهی به درستی راهش داشت اما به یقین نرسیده بود....او درگیر بسیاری از دلبستگیهایش بود. مفاهیمی چون نظام، انقلاب و... هر چه حریفان سیاست می کردند او نجابت به خرج می داد. منش او طوری بود که به بیان دکتر سروش  "آن سید خندان بسیاری از آرزوها را به خاکستر نشاند".

افسوس!... بگذریم و بیش از این سنگ بر مرده اصلاحات نزنیم.

گفتنی است در زمان برگزاری این نشست در مسجد سردار ارومیه در اردیبهشت سال 76، عده ای از طرفداران آقای ناطق، جلسه را بر هم زده و با تعدادی از دانشجویان حامی خاتمی کوفتمان کردند!.... یادش بخیر!